Dünkü telaştan dolayı yazamadım sizlere,
Anca vakit oldu da bakabildim valizlere,
Sanardım çok şey getirebileceğim buraya,
Açtım baktım ki, sırtlamışım koca bir kaya.
***
Dünkü kalabalık omuzlarken tabutumu,
Sandım ki sahidir insanların bu tutumu,
Meğerse herşey toprağa bırakana kadarmış,
Bırakıp giden, dünya kendisinin sanarmış.
***
Ben henüz yeniyim, çok eskiler de burada,
Kimi der şunlar benimdi, öbürü der şu ada.
Şimdi getirdikleri kefenden eser bile yok,
Kefen ne kelime ki, tüm haşeratın karnı tok.
***
Buradaki sorgular çok ama çok ağırmış,
Meğerse bizim kulaklar dünyada sağırmış.
Keşke demek çare değil derlerdi dünyada iken,
Gül koklamak ne kelime etrafımız hep diken.
***
Sanardım ki beni sever, pek anardınız adımı,
Henüz bir hafta doldu, hemen unuttunuz şanımı,
Daha yazacak çok şeyler var fakat sıra geldi bana,
Sorgularda çok ağırmış, ben de kaçayım bir yana.
Ahmet Akyol, 2018