Bir oda dolusu insan, bir yere odaklanmış,
Her yüzde mimikler, sanki hepsi aklanmış,
Başkası umurunda mı, kendisiyle hemhal,
Selam verdi, alan yok, çıktı dışarı derhal.
***
Mühim işleri sanırsam, nabızlar pek yavaş,
Parmaklar pek hırçın, klavyeyle var savaş,
Köşe bucak çocuklar, inim inim inliyor,
Ağlama be yavrucuğum, kim seni dinliyor?
***
Ne zaman, ne mekân yer edinmez aklında,
Gezdin, gördün, yedin, buradaydın aslında,
Tek sabit kalan yerinde, ceset olsa ne olur,
Nefes aldım sanırsın, ruh daralır, boğulur.
***
Kalpler kuru, gözler yorgun, zihinler bulanık,
Bir ses işitsem artık, kimse yok mu uyanık?
Düğün, bayram, taziye, kim ne derse desin,
Sen, bu garip ve sessiz odanın tek sesisin.
Ahmet Akyol, Ekim 2022